Herinneringen in de Pont (incl. diashow)

Enige tijd geleden is mijn oom overleden. De oom van de grapjes. Ik ging er twee weken eerder in het ziekenhuis op bezoek voordat het vonnis ‘u kunt naar huis’ werd geveld. Enkele weken later zag ik hem weer, op de crematie. Net zoals mijn neven en nichten van mijn vaders kant. Na jaren. En altijd blijft het gek. Droevige momenten die leuk eindigen. Met anekdotes van vroeger en afspraken voor later. Ik sprak met mijn nichtje uit Almere af.

Dit weekend was het zover. Mijn nichtje is ook gek van fotografie. Ze is sowieso gek. Ze kan namelijk niet voorbijlopen aan een verwaaide paraplu in een afvalbak. Die moet ze vastleggen op de gevoelige plaat. Dus vanwege onze gedeelde hobby spraken we ’s middags af om op fotostrooptocht te gaan. In het ‘de Pont’ museum van Tilburg. Had ze al zoveel over gehoord maar nog nooit geweest. Kon ik nu ook eindelijk eens mijn museumjaarkaart in eigen stad gebruiken.

Onderweg kreeg ik het wel een beetje benauwd. Had ik mijn memorycard wel meegenomen? Of zat –ie nog in mijn computer? Ik hoorde mijn nichtje zuchten over mijn slechte voorbereiding. Ze had daarvoor al 10 minuten voor mijn huis staan wachten omdat ik te laat was. Nu toch weer niet terug naar huis voor zo’n stom kaartje hoorde ik haar denken.

Na een lekkere lunch met een broodje geitenkaas met rucola en olijven, en het delen van de eerste vele herinneringen bleek de memorycard dan toch gelukkig in mijn camera te steken. Zie je wel dat ik kan denken! Dus begonnen aan de fotoklus.

Terwijl ik driftig begon met fotograferen hoorde ik mijn nichtje zwaar zuchten. Toen ik opkeek had ze haar camera ondersteboven en tuurde in het luikje van de voeding waar eigenlijk een accu zou moeten zitten. Ach, de collectie kende ik al, en op het bankje in het museum deden we ons te goed aan allerlei nostalgische museumstukken die herinneringen heten….